Viyana'dan Niğde'ye uzanan hasret yolculuğu

Bakanlık Duyurdu: Bin 874 personel alınacak

İçeriği Görüntüle

39 yıldır Avusturya'nın Viyana kentinde yaşayan Alaaddin Kılıç ile eşi Ayfer Kılıç, her yaz memleketleri Niğde'nin Çamardı ilçesine bağlı Kocapınar köyüne gelerek hasret gideriyor. Gurbetin zorluklarını ve memleket özlemini anlatan çift, teknolojinin mesafeleri kısalttığını ancak sılanın yerini hiçbir şeyin tutmadığını söylüyor.
Yaklaşık 39 yıldır Viyana'da yaşayan Alaaddin Kılıç, yurt dışına çıkış hikâyesinin ekonomik nedenlere dayandığını belirterek, "O günkü ekonomik şartlar zordu. Önce ağabeyim gitti, sonra beni yanına aldı. Daha sonra eşim ve ilk çocuğumu da götürdüm. Böylece ailece Viyana'ya yerleştik. Bugün çocuklarımızla birlikte hayatımızı orada sürdürüyoruz." dedi.
Her yıl mutlaka memleketlerine geldiklerini ifade eden Kılıç, ilk duraklarının her zaman köy mezarlığı olduğunu anlatarak, "Arabadan eşyalarımızı indirir indirmez kabristana gidiyoruz. Ardından akrabalarımızı ziyaret ediyor, köyümüzü ve Niğde'yi geziyoruz. Bu bizim için memleket hasretini gidermenin en güzel yolu." diye konuştu.
Yıllar geçmesine rağmen memleket bağının hiç kopmadığını dile getiren Kılıç, "Ben 12 yaşımda burada çalışıyordum. Çocukluğumuzun geçtiği yerlerin insanda ayrı bir yeri oluyor. Genç yaşta yurt dışına gittik, ömrümüzün büyük bölümünü orada geçirdik ama memleketimizi hiç unutmadık." dedi.
Teknolojinin hasreti bir nebze azalttığını söyleyen Kılıç, "Eskiden özlem çok daha ağırdı. Şimdi görüntülü konuşmalar sayesinde ailemizle sürekli görüşebiliyoruz ama memleketin yerini hiçbir şey tutmuyor." ifadelerini kullandı.
Yurt dışında yaşayan vatandaşlara da çağrıda bulunan Kılıç, "Nerede yaşarlarsa yaşasınlar memleketlerini unutmasınlar. İmkân buldukça gelsinler, köylerini, şehirlerini ziyaret etsinler. Elimden gelse yılda iki kez gelirim." dedi.
Eşi Ayfer Kılıç ise eşinin yıllar önce yurt dışına gitmesinin ardından kendisinin de Viyana'ya yerleştiğini belirterek, "Her sene mutlaka Niğde'ye geliyorum. İlk yapmak istediğim şey köyüme gitmek oluyor. Çocukluğumun geçtiği yerleri görmek bana büyük mutluluk veriyor. Çocukluk arkadaşlarımın çoğu artık burada değil ama o sokakları görmek bile yetiyor." diye konuştu.
Eskiden iletişim imkânlarının kısıtlı olması nedeniyle memleket hasretinin daha ağır hissedildiğini ifade eden Ayfer Kılıç, "Şimdi görüntülü konuşmalar sayesinde ailemizle sık sık görüşebiliyoruz. Bu özlemi biraz hafifletiyor ama memleket sevgisi hiç bitmiyor. Herkes imkân buldukça memleketine gelsin." dedi.